در معماری اولیه شبکه لایتنینگ، پرداخت‌ها به صورت تک‌مسیر و تک‌بخشی انجام می‌شدند. این روش یک محدودیت اساسی داشت، حجم یک تراکنش نمی‌توانست از ظرفیت بزرگ‌ترین کانال در مسیر پرداخت فراتر رود. به عبارت دیگر، اگر یک کاربر قصد داشت پرداختی با مبلغی بزرگ‌تر از ظرفیت هر کانال در دسترس خود ارسال کند، تراکنش شکست…